Zamknięcie informacji o cookies W ramach naszych serwisów internetowych stosujemy pliki cookies. Używamy cookies, żeby zrozumieć w jaki sposób użytkownicy korzystają z witryny i dostosować ją tak, aby korzystanie z niej było dla nich przyjemniejsze i ciekawsze. Stosujemy cookies także w celach reklamowych i statystycznych. Cookies mogą być również stosowane przez współpracujących z nami reklamodawców oraz przez firmy badawcze.W każdej chwili mogą Państwo zmienić swoje ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczone w Państwa urządzeniu końcowym.

Miejski Rzecznik Konsumentów w Koninie

Urząd Miejski, 62-510 Konin, ul. Wojska Polskiego 2

Miejski Rzecznik Konsumentów - Jan Kuźniacki
pokój 109, tel. 63 240 13 52, e-mail: rzecznik@konin.um.gov.pl

Biuro Miejskiego Rzecznika Konsumentów, pokój 110, tel. 63 240 11 87

Miejski Rzecznik Konsumentów działa na podstawie ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) i udziela mieszkańcom Konina:

  • bezpłatnego poradnictwa prawnego w sprawach związanych z ochroną praw i interesów konsumentów;
  • występuje do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów;
  • pomaga konsumentom przygotować stosowne pisma procesowe;
  • współdziała z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Inspekcją Handlową, organizacjami konsumenckimi;
  • prowadzi edukację konsumencką;
  • wykonuje inne zadania określone w odrębnych przepisach.

Rzecznik Konsumentów wszelkie podejmowane czynności wykonuje polubownie, nie może wydawać nakazów lub zakazów wobec przedsiębiorców, ani też nakładać kar pieniężnych.







W dniu 25 grudnia 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 30.05.2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. 2014, poz. 827) oraz zmiany w Kodeksie cywilnym. Nowe zasady obowiązują w sklepach stacjonarnych, na pokazach oraz na odległość.

Ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta - http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20140000827

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093

W związku z powyższym Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów przygotował informacje przedstawiające nowe zasady dotyczące umów zawieranych przez konsumentów po dniu 25.12.2014 r. - www.prawakonsumenta.uokik.gov.pl.

Dotychczas obowiązujące przepisy mają zastosowanie do umów zawartych przed dniem 25.12.2014 r. Poniżej przedstawiona informacja dotyczy "starych" zasad.

Podstawowe pojęcia

  • Konsument – to każda osoba nabywająca jakikolwiek towar lub zamawiająca jakąkolwiek usługę dla własnych potrzeb (jest to osoba fizyczna dokonująca czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową); gdyby na świecie nie było konsumentów, producenci nie sprzedaliby swoich wyrobów, usługodawca nie miałby zleceń;
  • Niezgodność towaru z umową – występuje w sytuacji, gdy nabyty przedmiot nie nadaje się do celu do jakiego został nabyty, bądź gdy nie odpowiada opisowi podanemu przez sprzedawcę, bądź nie posiada cech, o istnieniu których zapewniał nas sprzedawca; towar mający jakąś wadę;
  • Osoba fizyczna – to każdy człowiek od momentu narodzin, aż do momentu śmierci;
  • Towar konsumpcyjny – rzecz ruchoma nabyta przez konsumenta;
  • Umowa – porozumienie dwóch lub więcej osób, które zobowiązują się do wzajemnych świadczeń, z których każda ma prawa i obowiązki;
  • Zadatek – określona suma wpłacona na poczet ceny; w przypadku, gdy umowa jest wykonana wtedy jest zaliczana. Natomiast w razie niewykonania umowy przez sprzedawcę konsument może odstąpić od umowy i żądać od sprzedawcy sumy dwukrotnie wyższej od wpłaconego zadatku. Jeżeli natomiast konsument, który wpłacił zadatek, nie wywiązuje się z umowy, sprzedawca może odstąpić od umowy i otrzymany zadatek zatrzymać;
  • Zaliczka – wcześniej zapłacona część umówionej ceny, o którą to kwotę w przypadku wykonaniu umowy pomniejszona jest cena.

 

Niezgodność towaru z umową – odpowiedzialność sprzedawcy

Niezgodność towaru z umową i odpowiedzialność sprzedawcy uregulowanej zostały w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 141, poz. 1176 z późń. zm.).

Sprzedawca ponosi odpowiedzialność, gdy towar konsumpcyjny w chwili jego wydania jest niezgodny z umową (wadliwy). Niezgodność ta może polegać na braku możliwości korzystania z rzeczy zgodnie z przeznaczeniem, ale także może przejawiać się brakiem określonych właściwości. Zgodnie z ustawą towar konsumpcyjny jest zgodny z umową, jeżeli:

  • nadaje się do celu, do jakiego tego rodzaju towar jest zwykle używany;
  • jego właściwości odpowiadają właściwościom cechującym towar tego samego rodzaju;
  • odpowiada oczekiwaniom dotyczącym towaru tego rodzaju, opartym na składanych publicznie zapewnieniach sprzedawcy, producenta lub jego przedstawiciela.

Odpowiedzialność sprzedawcy określona w ww. ustawie ma charakter obligatoryjny. Sprzedawca nie może jej wyłączyć, ani ograniczyć. Odpowiedzialność sprzedawcy wyłączona jest jedynie w dwóch przypadkach. Po pierwsze, gdy kupujący o tej niezgodności wiedział już w chwili zakupu, a po drugie, gdy konsument oceniając rozsądnie powinien był o tej niezgodności wiedzieć.

W przypadku wystąpienia niezgodności towaru z umową konsument ma obowiązek zawiadomić o niej sprzedawcę w terminie 2 miesięcy od jej zauważenia. Niedopełnienie tego obowiązku powoduje wygaśnięcie uprawnień z tytułu niezgodności towaru z umową i sprzedawca może skutecznie uchylić się od odpowiedzialności.

Jeżeli konsument w terminie zawiadomił sprzedawcę o wadliwości towaru, może według swojego wyboru żądać doprowadzenia towaru do zgodności z umową przez nieodpłatną naprawę lub wymianę. Żądanie takie nakłada na sprzedawcę obowiązek ustosunkowania się do roszczenia w terminie 14 dni (kalendarzowych). Po bezskutecznym upływie tego terminu domniemywa się, że sprzedawca uznał żądanie za uzasadnione i jest zobowiązany je spełnić.

Żądanie naprawy lub wymiany jest podstawowym uprawnieniem konsumenta. Natomiast odstąpienie od umowy albo żądanie obniżenia ceny towaru wymaga wystąpienia dodatkowych okoliczności, tj.:

  • brak możliwości naprawy albo wymiany lub sytuacja, gdy naprawa albo wymiana wymagają nadmiernych kosztów; albo
  • niedokonanie przez sprzedawcę naprawy, wymiany w odpowiednim czasie, albo
  • sytuacje, gdy naprawa albo wymiana narażałaby konsumenta na znaczne niedogodności.

Dodatkowym ograniczeniem możliwości odstąpienia od umowy i żądania zwrotu ceny jest konieczność wykazania, że niezgodność jest istotna.

Sprzedawca odpowiada z tytułu niezgodności w przypadku jej stwierdzenia przed upływem 2 lat od wydania towaru. W razie wymiany towaru termin ten biegnie na nowo.

Korzystanie z uprawnień z tytułu niezgodności towaru z umową nie wyłącza, ani nie ogranicza uprawnień z tytułu gwarancji.

Gwarancja – odpowiedzialność gwaranta

Udzielenie gwarancji jest dobrowolne. Gwarancja jest udzielana przez gwaranta. Najczęściej jest nim producent lub importer, a rzadziej sprzedawca. Warunki gwarancji są uregulowane w dokumencie gwarancji. Gwarancja powinna określać nazwę i adres gwaranta lub jego przedstawiciela w Rzeczypospolitej Polskiej oraz czas jej trwania. W przypadku gwarancji o sposobie usunięcia usterki decyduje gwarant, chyba że z gwarancji wynika co innego.

Korzystanie z gwarancji nie wyłącza, ani nie ogranicza możliwości dochodzenia roszczeń od sprzedawcy z tytułu niezgodności towaru z umową.

Umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa

Umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa zostały uregulowane w ustawie z dnia 2.03.2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. 2012r., poz. 1225).

Do zawarcia takich umów dochodzi na zorganizowanych przez sprzedawcę pokazach odbywających się w hotelach, podczas wycieczek, na wakacjach, w sanatoriach. Tego typu oferty są zazwyczaj połączone z zastosowaniem perswazyjnych technik marketingowych, których celem jest przekonanie konsumenta, że ma do czynienia z wyjątkową, niepowtarzalną okazją. Zazwyczaj decyzja o zakupie nie jest racjonalnie podjęta. W takich sytuacjach przepisy wprowadziły dla konsumenta prawo do odstąpienia od umowy.

Zgodnie z art. 2 ww. ustawy konsument, który zawarł umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie 10 dni od zawarcia umowy. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem.

W razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty.

Sprzedawca powinien pisemnie poinformować konsumenta przed zawarciem umowy o prawie do odstąpienia od niej i wręczyć wzór oświadczenia o odstąpieniu, z oznaczeniem swojego imienia i nazwiska (nazwy) oraz adresem zamieszkania (siedziby); obowiązany jest także wręczyć konsumentowi pisemne potwierdzenie zawarcia umowy, stwierdzające jej datę i rodzaj oraz przedmiot świadczenia i cenę.

Jeżeli konsument nie został poinformowany na piśmie o prawie odstąpienia od umowy, bieg 10-dniowego terminu nie rozpoczyna się. W takim wypadku konsument może odstąpić od umowy w terminie 10 dni od uzyskania informacji o prawie odstąpienia. Konsument nie może jednak z tego powodu odstąpić od umowy po upływie 3 miesięcy od jej wykonania.

Przepisów o umowach zawieranych z konsumentami poza lokalem przedsiębiorstwa nie stosuje się do umów:

  1. o charakterze ciągłym lub okresowym, zawieranych na podstawie oferty sprzedaży lub przez odwołanie się do ogłoszeń, reklam, cenników i innych informacji skierowanych do ogółu albo do poszczególnych osób, jeżeli konsument mógł uprzednio zapoznać się z treścią otrzymanej oferty lub informacji pod nieobecność drugiej strony umowy, a zarazem w tej ofercie lub informacji, jak i w umowie zastrzeżono prawo konsumenta do odstąpienia od umowy w terminie 10 dni od dnia jej zawarcia,
  2. sprzedaży artykułów spożywczych dostarczanych okresowo przez sprzedawcę do miejsca zamieszkania konsumenta,
  3. powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, o wartości przedmiotu umowy do równowartości 10 euro,
  4. o prace budowlane,
  5. dotyczących nieruchomości, z wyłączeniem usług remontowych,
  6. ubezpieczenia, w tym o członkostwo w otwartych funduszach emerytalnych, oraz reasekuracji,
  7. dotyczących papierów wartościowych oraz jednostek uczestnictwa w funduszach powierniczych i inwestycyjnych (usługi inwestycyjne).

Umowy zawierane na odległość

Umowy zawierane na odległość zostały uregulowane w ustawie z dnia 2.03.2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. 2012, poz. 1225).
Są to umowy zawierane pomiędzy przedsiębiorcą, a konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. W praktyce chodzi o umowy zawierane za pośrednictwem Internetu, telefonu, katalogów wysyłkowych lub telewizji.

Konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie 10 dni. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. W razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni.

Termin 10-dniowy, w którym konsument może odstąpić od umowy, liczy się od dnia wydania rzeczy, a gdy umowa dotyczy świadczenia usługi - od dnia jej zawarcia.

Zawierając umowy na odległość przedsiębiorca obowiązany jest poinformować konsumenta o:

  • swojej nazwie, a w przypadku konieczności zapłaty z góry, także adresie;
  • podstawowych cechach towaru lub usługi;
  • cenie towaru lub usługi wraz ze wszystkimi podatkami;
  • kosztach dostawy;
  • sposobach płatności, dostawy lub spełnieniu świadczenia;
  • istnieniu prawa odstąpienia od umowy;
  • kosztach wykorzystania środka porozumiewania się na odległość, gdy są skalkulowane inaczej niż przy zwykłych połączeniach;
  • terminie, w którym oferta lub cena pozostają wiążące.

W przypadku braku potwierdzenia powyższych informacji, termin, w którym konsument może odstąpić od umowy, wynosi 3 miesiące i liczy się od dnia wydania rzeczy, a gdy umowa dotyczy świadczenia usługi - od dnia jej zawarcia. Jeżeli jednak konsument po rozpoczęciu biegu tego terminu otrzyma potwierdzenie, termin ulega skróceniu do 10 dni od tej daty.

Prawo do odstąpienia od umowy nie przysługuje konsumentowi, jeżeli strony inaczej nie postanowiły, w przypadku umów:

  1. o świadczenie usług, których wykonywanie rozpoczęło się za zgodą konsumenta przed upływem terminu do odstąpienia,
  2. o dostawę towarów lub świadczenie usług, których cena jest zależna od wahań na rynku finansowym, na które dostawca nie może mieć żadnego wpływu,
  3. o dostawę towarów wyprodukowanych według życzenia konsumenta, wyraźnie dostosowanych indywidualnie do potrzeb klienta,
  4. o dostawę towarów takich, które z uwagi na swój charakter nie mogą być odesłane lub ulegają szybkiemu zepsuciu bądź mają krótki termin przydatności do użycia,
  5. o dostawę nagrań audialnych lub wizualnych lub oprogramowania komputerowego, których opakowanie zostało naruszone przez konsumenta,
  6. o dostawę gazet, periodyków i czasopism,
  7. o świadczenie usług w zakresie gier i zakładów wzajemnych.

Umowę sporządzoną na piśmie i wszelkie jej załączniki czytamy przed jej podpisaniem!!!!

Przepisy prawne

Ustawa z dnia 27.07.2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego – http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021411176

Ustawa z dnia 2.03.2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny – http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20120001225

Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30.01.2003 r. w sprawie terminów zawiadomienia sprzedawcy o stwierdzeniu niezgodności towaru żywnościowego z umową – http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030310258

Ustawa z dnia 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim – http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715

Ustawa z dnia 29.08.1997 r. o usługach turystycznych – http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20042232268

Ustawa z dnia 16.02.2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów – http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20070500331

Ustawa z dnia 16.07.2004 r. Prawo telekomunikacyjne – http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041711800

Ustawa z dnia 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych – http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152

Przydatne linki