Następnie możemy prześledzić, w jaki sposób kawałek miedzianej blachy zamienia się w broszkę w formie kwiatu. Prezentacji kolejnych etapów tego procesu towarzyszą wykorzystywane podczas pracy narzędzia i maszyny. Pokazano także inne wyroby wykonane z wykorzystaniem prezentowanych narzędzi i technik złotniczych.

Na wystawie możemy również zapoznać się z technologią przeciągania drutu, rodzajami splotów łańcuszkowych oraz techniką filigranu.

Ekspozycję zamyka sekwencja poświęcona sztancowaniu – technice wytłaczania w blasze za pomocą stempla. Pokazane są służące do tego sztance i rolki oraz gotowe wyroby.

Aby ułatwić poruszanie się w świecie obcobrzmiących i na ogół nie zrozumiałych terminów i nazw złotniczych, przygotowano słownik wyjaśniający ich znaczenie.

Interesującym elementem wystawy jest pokazanie wybranych narzędzi stosowanych w warsztacie złotniczym. Niektóre z nich, jak drajla czy dmuchawka należą już do historii złotnictwa; inne, jak walcarki, palniki – zastąpiły swe dawne odpowiedniki. Stół z charakterystycznym półkolistym wcięciem, fajnaglem i felem pojawił się na ilustracji Wielkiej Encyklopedii Francuskiej, jest więc znany od drugiej połowy XVIII w. i nadal króluje w warsztatach złotniczych. Gros stosowanych metod i technik ma jeszcze starszą, starożytną proweniencję. To samo dotyczy większości stosowanych narzędzi. Złotnictwo jawi się zatem jako współczesne rzemiosło o bardzo wiekowych korzeniach.

Wystawa „Od blaszki do broszki” prezentuje tylko niewielki wycinek prac wykonywanych w warsztacie złotniczym. Mimo to skłania do refleksji i zadania sobie pytania: jak to zostało zrobione?

Wystawa została przygotowana ze zbiorów Pawła Woźniczki oraz zbiorów własnych muzeum.